Nederlandsch-Indië, 1946 t/m 1949
Brieven van een Nederlandse soldaat- Een duik in de oude doos


7.9.02  


Op 7 september is er in Roermond bij het Nationaal Indië-monument jaarlijks een herdenking van de gesneuvelde of vermiste militairen.
Ik vond er het volgende sprekende gedichtje over:
"Naar het monument

Hij is weer naar het monument gegaan
op een gratis kaartje naar Roermond
De auto moet hij laten staan
Hij is niet meer zo gezond

Hij herinnert zich daar al zijn maten
De warmte van het verre land
Hoe ze er voor 't eerst nasi aten
Hoe bang ze waren - dat schept een band

Na afloop drinkt hij een pils of twee
Zingt lachend de oude liedjes mee
Maar 's avonds zit hij stil voor de tv
Zijn vrouw vraagt - moet je niet wat eten?

Hij zegt: Henk is ook al overleden.
Indonesië was 'ons Indie' toen
Het werd beroofd en vertrapt door de Jap
Zij gingen er heen om die te verslaan

Verzeilden in opstand, in de bersiap
Argeloos, jong en onervaren
Vochten zij toch voor vrede in een land
Heet en vreemd en vol van gevaren

En daardoor nu aan hen verwant
Waar de bendes werden verdreven
Keerde het lachende leven terug
Orde en vrede hebben zij gegeven

Maar het vaderland werd stug
Zij kregen een lintje en nog iets:
Een erepoort en een nieuwe fiets
Maar de landgenoten wilden niet horen
Hoe Indonesië werd geboren

Was 't uit schaamte voor de koloniale tijd
De soldaten kregen heel alleen de schuld
Van de eeuwenlange strijd
Waarom werden zij in een boetekleed gehuld?

Maar zij wilden de kampongs bevrijden
En geen laffe wreedheid bovenal
Daar gingen zij juist tegen strijden
Velen vonden een tropengraf
Duizenden in getal
Vaak liggen er bloemen
Daar rusten ze allemaal
Naast Simon Spoor, hun generaal

Hij is weer naar het monument gegaan
Op een gratis kaartje naar Roermond
De auto moet hij laten staan
Hij is niet meer zo gezond."

uit: De Indische Pensloenbond

posted by Astrid | 3:41 p.m.
OVW.jpg


Lees het gastenboek
Teken het gastenboek
archief
links
Who Links Here