Nederlandsch-Indië, 1946 t/m 1949
Brieven van een Nederlandse soldaat- Een duik in de oude doos


21.9.02  

"Tangerang, Java
4-8-'46

Beste Leen,

Je brief uit Maassluis van 24 juli heb ik ontvangen tegelijk met een brief van thuis. Het is nu Zondag en 'k heb nu mooi de tijd om terug te schrijven. Van de week hebben we het nogal druk gehad en ik ben nu ook een keer in actie geweest, alhoewel het niet van veel belang was. 's Morgens gingen we op stap met de wagen, aangezien de telefoonverbinding met een andere compagnie 20 kilometer verderop verbroken was. Halverwege, waar een peloton van 35 man in een tentenkamp ligt, stopten we. Alles stond daar net klaar om uit te rukken en in het midden ontdekte ik een oude opgewonden, zenuwachtige Chinees die vertelde, dat zijn dochtertje van zijn wagentje afgeschoten was zo'n 2 kilometer verderop.
Enfin, wij zijn toen ook meegegaan en een kilometer verder kwamen wij in stelling. Een honderd meter verderop zaten een paar zware mortieren van ons, die al gauw begonnen te vuren op grote afstand. Telkens als er zo'n granaat insloeg, zag je die zwarten opspringen en lopen, zoals ik nog nooit iemand heb zien lopen.
Een half uur later zijn we weer naar voren gegaan en eindelijk waren we geheel vooraan en ontdekten toen midden op de weg een bloedplas van dat kind, maar verder was er niets meer te zien. We hebben de hele omgeving afgezocht, maar het kind was nergens meer te vinden. Daar in de buurt waren ook de lijnen kapotgemaakt, die ze dwars over de weg gespannen hadden. Enfin, dat was gauw weer verholpen en een half uurtje later was de verbinding weer klaar.



Verder is hier de laatste weken nogal aardig gevochten en er zijn er dan aan onze kant ook weer drie gesneuveld. Van de tegenstanders zijn er echter meer dan 500 kapotgemaakt. Dat wil je misschien niet geloven, maar het is toch inderdaad zo, hoor, al lijkt het op het eerste gezicht wel wat fantastisch. Maar dat komt doordat zij meestal slecht bewapend zijn (alhoewel je er ook elitetroepen onder hebt, de zgn. T.N.I. (Tentara Nasional Indonesia)) en ook, omdat zij geen tactiek kennen, en velen niet goed gedisciplineerd zijn.

Verleden week ben ik meegeweest naar Tjililitan, waar een oud kameraad van me uit VII-3-R.I., die hier gesneuveld is, begraven werd met militaire eer. Ik kende die jongen nogal goed, aangezien hij in Naaldwijk woonde en we altijd gelijk met verlof gingen.
De post komt nu weer goed door en voorzover ik kan nagaan is tot nu toe alle post aangekomen, behalve die ene brief van jou naar Engeland. Maar misschien komt die ook nog wel eens want van de week kreeg ik een brief van Michael met mijn Engelse adres er nog op, die 3 maanden onderweg geweest was.
Van de Malino conferentie heb ik hier natuurlijk ook heel wat gehoord, maar ze lullen er veel te veel, volgens de meeste Hollanders in Indië.*

Verder is hier alles OK, alleen de laatste tijd een beetje last van dysenterie, maar daar kom je wel weer overheen. Voor de rest heb ik het hier best naar m'n zin hoor, gelukkig een hoop werk zodat ik me niet verveel. Verlof krijgen we hier niet, zodat ik er nog niet uit geweest ben, alleen dan voor dienst. Maar dat mag niet hinderen. Van de week is er weer wat materiaal aangekomen wat hard nodig is. Met een beetje geluk krijgen we nog twee wagens er bij ook. Dat kunnen we hebben hoor.
Nu, Leen, tot de volgende keer, welterusten (het is 10 uur) en tot schrijfs.

Je Ad

*De Malino Conferentie: in juli 1946 deden de Nederlanders op de Conferentie van Malino het voorstel om Indonesië, met uitzondering van republikeins gebied op Java en Sumatra, in deelstaten op te delen. Voor veel niet-Javaanse nationalisten was dit geen slecht alternatief voor Soekarno's republiek. Na de conferentie kon gouverneur-generaal Van Mook vanuit een sterkere positie aan de verdere onderhandelingen met de republikeinen beginnen.

posted by Astrid | 12:20 a.m.
OVW.jpg


Lees het gastenboek
Teken het gastenboek
archief
links
Who Links Here